Technologie
Technologia Voice over Internet Protocol (VoIP) wykorzystuje możliwość przesyłania poprzez Internet głosu. Sygnał głosu po przetworzeniu na postać cyfrową poddawany jest odpowiedniej kompresji i po podzieleniu go na cyfrowe pakiety jest przesyłany do odbiorcy.
VoIP wypiera obecnie tradycyjną telefonię, ponieważ internet stał się zarówno narzędziem pracy jak i sposobem spędzanie wolnego czasu zapewniającym płynną komunikacje między użytkownikami całego globu- więc dlaczego nie wykorzystać technologii za którą i tak płacimy do prowadzenia tanich rozmów telefonicznych z całym światem?
Do budowy sieci VoIP wykorzystywane są przede wszystkim:
- Bramki VoIP - jest odpowiedzialna za połączenie telefonicznej sieci IP do innych typów sieci. Bramka musi zapewnić interfejs czasu rzeczywistego pomiędzy różnymi formatami transmisji i procedur komunikacyjnych. Przykładem jest konfiguracja z centralami
telefonicznymi PBX, standardową siecią telefoniczną PSTN lub ISDN. - Telefony internetowe - oprogramowanie pracujące na komputerze ( softphone ), lub dedykowane urządzenie podłączone bezpośrednio
do sieci IP, umożliwiające wykonywanie połączeń VoIP. Telefony to klienci, którzy mają możliwość inicjacji i odbierania zgłoszeń. - Serwery i routery VoIP - umożliwiają tworzenie prywatnych sieci głosowych oraz nadzorowanie przebiegu wszystkich rozmów przeprowadzanych w takiej sieci, kontrola dostępowego pasma, rutowanie zgłoszeń, przyjmowanie i odrzucanie zgłoszeń w strefie
oraz autoryzacja użytkowników. - Protokoły i kodeki VoIP - zestaw standardów umożliwiających kompresje i dekompresje dźwięku oraz komunikacje między urządzeniami
i przesył pakietów.
Telefonia internetowa wykorzystuje dwa główne typy protokołów:
Protokoły sygnalizacyjne, których zadaniem jest pośredniczenie w komunikacji dwóch urządzeń VoIP odpowiadają min. za ustalenie położenia użytkownika, translacja adresów, ustanowienie połączenia, negocjacja parametrów dla zgłoszenia, rozłączenie i zarządzanie zgłoszeniami pochodzącymi od innych użytkowników, np.: w momencie tworzenia połączenia telekonferencyjnego. Dodatkowo, protokoły
sygnalizacyjne są odpowiedzialne za billing i bezpieczeństwo. W naszej strukturze telefonii wykorzystujemy protokół Session Initiation Protocol (SIP). Architekturę protokołu SIP tworzą dodatkowo dwa inne protokoły sygnalizacyjne: Session Description Protocol (SDP) i Session Announcement Protocol (SAP).
- SIP (ang. Session Initiation Protocol)
Jest to podobny do HTTP protokół peer-to-peer zawierający mechanizm żądanie-odpowiedź.
Używa on zwykłego tekstu, który może być odczytany bespośrednio przez człowieka. Obecnie jest standardem zarządzanym przez IETF (ang. Internet Engineering Task Force), nieformalne międzynarodowe stowarzyszenie zajmujące się ustanawianiem standardów technicznych i organizacyjnych w Internecie. SIP jest nośnikiem opisu przesyłania multimediów strumieniowych (np. używany kodek)
jakim jest SDP (ang. Session Description Protocol). Sesją SIP nazywa się strumień pakietów RTP (ang. Real-time Transport Protocol),
nośnika treści audio i/lub wideo. Zasadniczo występują dwa elementy SIP: nodes, terminal końcowy, jest to aplikacja lub telefon
podłączony do internetu
albo telefon analogowy podłączony do bramki oraz rejestrator SIP, który jest bazą danych użytkowników SIP komunikująca się
z węzłami w celu gromadzenia informacji o tychże użytkownikach.
Drugi typ to protokoły transportowe, odpowiadające za przesył pakietów głosowych. Większość rozwiązań VoIP do transportu pakietów wykorzystuje RTP - protokół transportowy dla aplikacji czasu rzeczywistego.
- RTP (ang. Real-time Transport Protocol) - protokół transmisji w czasie rzeczywistym. Pakiet protokołu RTP zawiera informację o typie przesyłanych danych, numerze seryjnym pakietu oraz zawiera znacznik czasu. RTP nie gwarantuje jakości usługi (QoS).
Metoda kompresji mowy w naszej usłudze:
- G.726-32 jest międzynarodowym standardem modulacji sygnałów mowy w kanałach o prędkości transmisji do 32kb/s.
Stosuje technikę kodowania ADPCM, będącą jedną z odmian PCM (modulacja impulsowo-kodowa). Najczęściej wykorzystywane są kodowania z szybkościami 16, 24 i 32 kbit/s. G.726 umożliwia kodowanie o jakości prawie identycznej do G.711 ale zajmuje o połowę mniejsze pasmo.